Nabijheid

| Geen reacties

 

“Je moet het nu toch echt eens loslaten hoor, het is nu al zo lang geleden. Ben je daar nog steeds zo mee bezig. Het leven gaat door hoor”.

Hoe vaak hoort iemand die rouwt om het verlies van een dierbare dit of iets van soortgelijke strekking? Ik denk te vaak. En één keer is naar mijn idee eigenlijk al één keer te veel. Er staat immers geen tijd voor rouw, er is ook geen blauwdruk voor hoe je moet rouwen. Wel heeft iedereen zijn of haar eigen referentiekader en van daaruit komt iedereen met de beste bedoelingen met zijn of haar adviezen. Sommige adviezen kunnen echter het gevoel van eenzaamheid bij de rouwende vergroten door het ontmoeten van onbegrip.

Rouw is zo persoonlijk. In hoeverre kun jij kijken in de ziel van de ander en echt afstemmen op dat wat de ander nodig heeft?

Een van de belangrijkste steunpunten voor een rouwende is de nabijheid van iemand die echt en oprecht nabij kan zijn en blijven, zo vaak en zo lang als nodig. Iemand die met aandacht het verhaal kan aanhoren, keer op keer als het verhaal verteld wil worden. Die tranen verdraagt als tranen stromen. Die stil kan zijn in liefdevolle stilte. Iemand die nabij kan zijn zonder oordeel, vanuit  liefde of vriendschap voor de ander.

Mensen die één of meer mensen om zich heen hebben die echt nabij kunnen zijn, zullen gaandeweg de tijd in staat zijn hun verlies in hun leven verweven. Dat gaat met vallen en opstaan, met ups en downs. Rouwen is hard werken, vraagt veel energie en onbepaalde tijd.

Mijn uitnodiging aan de omgeving, van familie tot vrienden, van buren tot collega’s, is dan ook om oprecht, zonder oordeel, met warmte nabij de ander te zijn.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *