Een reis door het landschap van rouw

| 6 reacties

In elk vakgebied is het van belang dat je op de hoogte bent en blijft van de ontwikkelingen, nieuwe theorieën en methodes. Dat geldt ook voor mij. Met interesse lees ik wekelijks vakbladen en literatuur. En ik woon met regelmaat symposia bij, ga naar lezingen en volg trainingen. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar een evenwichtige combinatie van theorie en praktijk, opdat ik het geleerde snel zelf kan inzetten.

Medio december 2014 volgde ik  een training “De reiziger en zijn gids in het landschap van rouw”. Deze deskundigheidsbevordering stond in het teken van het werken met kinderen en gezinnen bij verlies. Een voor mij ongekend boeiend thema, ik heb het gevoel er enerzijds behoorlijk veel van te weten en anderzijds nog ontzettend veel te kunnen leren …

Na een korte inleiding in de theorie was ik ineens zelf wederom reiziger in mijn landschap van rouw. Er werd een zeer concrete praktijkopdracht gegeven die resulteerde in het navolgende persoonlijke gedicht:

 Voor mijn vader

Ode aan de dingen die niet overgaan

 Jou met mij meedragend

blijf ik mijn hele leven vragend.

Wetend het waarom nooit ècht te weten,

weet ik, voel ik, dat ik jou nooit zal vergeten.

Steeds meer bewust

– dat geeft veel rust –

van al wat ik van jou heb geleerd.

Wanneer heb ik jou genoeg geëerd?

Lange tijd was er slechts troebel water,

nu is het helder en heb ik vertrouwen in vandaag en in “later”.

Je voedt vanuit “daar” mijn innerlijke kracht.

Mijn liefde voor jou voelt weer warm en zacht.

 

Het voelde ontzettend goed om dit gedicht voor mijn vader te schrijven.

Het is inmiddels bijna 29 jaar geleden dat wij afscheid van hem hebben moeten nemen nadat hij had besloten afscheid van het leven te nemen.

Nu ik mijn gedicht een kleine maand later uitwerk in dit blog is er direct weer die warme stroom die ik ervoer bij het schrijven ervan. De afgelopen maand heb ik vrijwel dagelijks aan mijn vader gedacht. Ik heb teruggeblikt, herinneringen opgehaald. Ik heb mijn existentiële angst onder ogen gezien.


Reiziger

Op mijn langjarige reis door mijn landschap van rouw ben ik over hoge toppen en door diepe dalen gegaan. Ik heb door modderpoelen gewaad, ik waande me een enkele keer in drijfzand, heb oorverdovende stilte ervaren in het diepste dal en ik ben met forse tegenwind tegen steile hellingen opgeklommen. Soms liep er een gids een tijdje mee op, veelal vervolgde ik mijn weg alleen.

 

Stilte

Gaandeweg de jaren kreeg het landschap een ander karakter. Zo leerde ik onder meer de stilte waarderen die rondhing in lieflijke weides die, zo kon ik weer zien, zonovergoten waren. Er zijn in al die jaren ontelbare momenten geweest waarop ik, al dan niet voorbereid, werd geconfronteerd met het gemis en het daarbij behorende verdriet. Ik ben mij er van bewust dat er gaandeweg het leven nog vele momenten zullen volgen en dat heb ik ten volle geaccepteerd. Mijn met levenservaring gevulde rugzak kan ik zelf dragen. Daar ben ik dankbaar voor.

 

Jouw reis

Het aangaan van het contact met pijn en verdriet is een proces dat liefde, zorgvuldigheid en respectvolle aandacht vraagt.

Voor jouw reis door het landschap van rouw wens ik je moed,  innerlijke kracht en veel liefde.

 

 

6 reacties

  1. Wat een prachtige beschrijving van jouw innerlijke reis

  2. Wat een prachtige blog Ingrid! Je hebt me een stuk meegenomen op jouw reis! Waardevol.

  3. Prachtig beschreven Ingrid. Ik ben met mijn biografie bezig en daardoor ga ik ook met andere ogen naar mijn vader en mijn relatie met hem kijken. En is het tijd om mijn verhaal met hem te herschrijven. Je openheid in dit blog raakt me en inspireert me ook om echt te kijken naar mijn relatie met mijn vader. En ja, dit is een reis en nu pas, op dit moment in mijn leven, durf ik op weg te gaan en te onderzoeken hoe het was met ons en wat ik van hem gekregen heb. Dank voor je goede wensen en jij ook goede reis.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *